Category Archives: Στιγμές

Είναι κάποια βράδια ξεχωριστά.  Είναι κάποια βράδια που ζεσταίνεστε, ζαλίζεσαι, δεν χωράς στο κορμί σου.  Κάποια βράδυ που όλα γυρίζουν γύρω σου τόσο γλυκά.  Σαν ένα ζεϊμπέκικο του 60 με λιγωμένες φωνές και άγνωστους στοίχους. Που μιλάνε για την φτώχεια … Continue reading →

Αυτός ο Αύγουστος ήταν ζεστός, βαρύς και αργόσυρτος.  Οι μέρες του ήταν τεράστιες και τα βράδια ατελείωτα. Το στόμα μου πικρό από τα τσιγάρα.  Η μύτη νεκρή από την σάπια θάλασσα του ναύσταθμου.  Τα μάτια τυφλωμένα από το γκρι της … Continue reading →

Οι στιγμές περνάν και χάνονται μέσα στην φαιά ομοιομορφία της στολής χωρίς να αφήνουν πίσω τους τίποτα.  Εκτός ίσως από μια ουλή στο μπράτσο ενθύμιο της αριστερής μηχανής ή τον αντίλαλο από τον κούφιο τσιγαρόβηχα στο δεξί καζάνι, άντε και … Continue reading →

Το λεωφορείο άρχισε σιγά σιγά να γεμίζει.  Βαλίτσες και άνθρωποι έβρισκαν την θέση τους για τον Πειραιά.  Ο οδηγός προσπαθούσε να φανεί φιλικός και εξυπηρετικός και τα κατάφερνε μια χαρά.  Απευθυνόταν με αξιοπρεπή αγγλικά στους ξένους και με  ασυνήθιστη ευγένεια … Continue reading →

Καλοκαίρι βράδυ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης ρουφάμε το σκοτάδι σε μία ταράτσα πάνω από την αγορά Μοδιάνο.  Από κάτω μας τα κεραμίδια της σκεπαστής αγοράς. Γύρω πανύψηλες – πανάσχημες πολυκατοικίες και από πάνω μας η καλοκαιρινή νύχτα.  Η μουσική που … Continue reading →

Είναι απέναντι μου.  Μια ωραία ξανθιά και μου διηγείται έναν διάλογο.   «Γιατί;» Τον ρώτησα «Έτσι». μου απάντησε «Τι έτσι;» τον ξαναρωτάω «Τι θα πεί γιατί έτσι» με ρωτάει τώρα αυτός. «Άκου να σου πω» του λέω «Εγώ σου το … Continue reading →

- Δεν έχεις να πας πουθενά.  Γεωγραφία και ιστορία νερό.  Μιλάω. Το παράθυρο μου είναι ανοιχτό όπως και όλα τα παράθυρα της πόλης τον Σεπτέμβριο. Μια ηλεκτρική κιθάρα παίζει ένα νωχελικό αλλά ρυθμικό blues. Από το δικό μου παράθυρο δεν … Continue reading →

Η ιστορία μου αρχίζει με ένα δάκρυ. Το δάκρυ της Σοφίας καθώς έπεφτε να συναντήσει τα νερά του ποταμού. Το ακολούθησα καθώς διέσχιζε την γη της Μακεδονίας.  Το Είδα να ενώνεται με την θάλασσα και συνέχισα να το ακολουθώ καθώς … Continue reading →

Φεύγω. Νοιώθω τον άνεμο στα μαλλιά μου. Τρέχω, σκίζω τον αέρα, και ένα δάκρυ ευπρόσδεκτο τρέχει στο πρόσωπο μου. Ένα χαμόγελο σχηματίζετε. Το βλέμμα μου γίνεται πεντακάθαρο, τα μάτια μου κοιτάζουν ίσια μπροστά, και  γεμίζουν φως. Στα αυτιά μου η … Continue reading →

Τις νιώθεις.  Την κάθε μία ξεχωριστά. Από τη στιγμή που γεννιούνται. Καθώς μεγαλώνουνε, και λίγο πριν τις πάρει η κατηφόρα και αρχίσουν να κυλάνε στο μέτωπο, στις ρίζες των μαλλιών, πίσω από τα αυτιά, στον λαιμό. Κάθε τόσο όλο και … Continue reading →